سندرم شوگرن یك بیماری خود ایمنی است كه با خشكی دهان و چشم‌ها ظاهر می‌شود. در بیماری‌های خود ایمنی، تولید غیرطبیعی آنتی‌بادی‌ها در برابر بافت‌های بدن صورت می‌گیرد و سیستم ایمنی با متمایل شدن به مسیر‌‌‌های اشتباه خود ایمنی، منجر به التهاب بافت‌ها می‌شود.

در این بیماری خود ایمنی خاص، در غددی كه مسوول تولید اشك و بزاق هستند، التهاب رخ می‌دهد، به طوری كه التهاب در غددی كه تولید اشك می‌كنند، (غدد لاكریمال)‌، به كاهش تولید آب برای اشك و خشكی‌ چشم‌ها منجر می‌شود و التهاب غدد ایجادكننده بزاق (ازجمله غدد پاروتید)‌، به خشكی دهان و لب‌ها می‌انجامد.

 چنانچه سندرم شوگرن با بیماری‌های بافتی مرتبط دیگری همراه نباشد، به عنوان سندرم شوگرن اولیه نامیده می‌شود و در صورتی كه با یك بیماری بافتی مرتبط مانند آرتریت روماتوئید، لوپوس سیستماتیك، ارتیماتوزیا اسكلرودرما همراه باشد، به عنوان سندرم شوگرن ثانویه محسوب می‌شود.

خشكی چشم و دهان در بیماران مبتلا به سندرم شوگرن یا بدون آن، گاهی اوقات به نام سندرم سیكا نیز نامیده می‌شود. در این رابطه، خشكی چشم كه از نظر پزشكی گزروفتالمی نامیده می‌شود، می‌تواند بتدریج به خارش، احساس وجود شن یا چیزی مانند آن در چشم و حتی عفونت و خراشیدگی جدی قرنیه چشم و ترشح موكوس از چشم‌ها منجر شود.

هوای دود آلود، محیط بادی، قرار گرفتن در معرض هوای تهویه‌های مطبوع، حساسیت به نور، تورم پلك‌ها و سفرهای هوایی می‌تواند منجر به بدتر شدن علائم شود.

التهاب غدد بزاقی نیز می‌تواند علاوه بر خشكی دهان و لب‌ها، باعث مشكلات بلع، پوسیدگی‌های دندانی،‌ بیماری‌های لثه، آماس و دردهای دهانی،‌ برفك‌های مكرر (عفونت‌های قارچی در دهان)‌ و عفونت غده پاروتید (داخل گونه‌ها)‌ شود.

وضعیت خشكی دهان، در اصطلاح پزشكی، گزروكتومی‌ نامیده می‌شود. التهاب سایر غدد كه كمتر در سندرم شوگرن شایع است، مانند پوشش مجاری تنفسی، منجر به عفونت‌های ریه و واژن (باعث عفونت‌های مكرر واژینال)‌ می‌شود.

از مشكلات خارج از غدد در سندرم شوگرن، می‌توان به خستگی، درد مفاصل یا آرتریت، پدیده Raynaud (باریك شدن رگ‌های خونی)‌، التهاب ریه، بزرگ شدن غدد لنفاوی، بیماری‌های كلیوی، عصبی و ماهیچه‌ای‌ اشاره كرد.

یك عارضه نادر و خطرناك در سندرم شوگرن، التهاب رگ‌های خونی است كه می‌تواند به بافت‌هایی از بدن كه توسط این رگ‌ها تامین می‌شود، آسیب برساند.

همچنین در برخی موارد، آنتی‌بادی‌هایی كه ممكن است در خون وجود داشته باشند، در زنان باردار می‌تواند باعث مشكلات قلبی در نوزادان شود. همچنین یك بیماری شایع دیگر كه با سندرم شوگرن همراه است، تیروئید خود ایمنی (تیروئیدهاشی موتو)‌ است كه می‌تواند به سطح غیرطبیعی هورمون تیروئید بینجامد.

سوزش سر معده و مشكل بلع نیز ممكن است از بیماری ریفلاكس معده و مری ناشی شود. در این میان، بیماری نادر و خطرناك سیروز صفراوی كه یك بیماری خود ایمنی در كبد است نیز می‌تواند به بافت كبد آسیب برساند.

درصد كمی از بیماران مبتلا به سندرم شوگرن، سرطان غدد لنفاوی را نشان می‌دهند كه معمولا پس از گذشت سال‌های زیادی از بیماری اتفاق می‌افتد و با تورم غدد لنفاوی همراه است.

علت دقیق سندرم شوگرن نامشخص است. در حالی كه تحقیقات علمی، بیشتر عوامل ژنتیكی را در بروز این بیماری دخیل می‌دانند، به نظر می‌رسد علاوه بر زمینه ژنتیكی، مكانیسم تحریك‌كننده مانند آلودگی به یك ویروس خاص یا گونه‌ای از باكتری‌ها نیز برای ایجاد بیماری لازم است.

همچنین شیوع آن در خانواده‌هایی كه اعضای آن بیماری‌های خود ایمنی دیگری مانند لوپوس اریتماتوزسیستمیك، بیماری خود ایمنی تیروئید، دیابت نوع یك و... را دارند، بیشتر است. حدود 90 درصد از بیماران مبتلا به سندرم شوگرن، زن هستند و اكثر افراد در زمان تشخیص بیش از 40 سال دارند.

سندرم شوگرن از تشخیص تا درمان

خشكی چشم می‌تواند با آزمایش توانایی چشم برای مرطوب شدن، با استفاده از یك نوار كاغذی كوچك كه زیر پلك قرار می‌گیرد، مشخص شود و التهاب غدد بزاقی می‌تواند با اسكن‌های بزاق با استفاده از داروهای رادیولوژیك اتمی (رادیواكتیوی)‌ تشخیص داده شود و نیز كاهش توانایی غدد بزاقی برای تولید بزاق، با تست ترشح بزاق سنجیده می‌شود. همچنین نمونه بیوپسی بافت غدد بزاقی (معمولا از لب زیرین)‌، موارد غیرطبیعی این یافت را نشان می‌دهد.

در این رابطه، تصویربرداری خاصی به نام سیالوگرام (با استفاده از اشعه ایكس)‌ نیز برای بررسی وضعیت غدد بزاقی به كار برده می‌شود. با آزمایش خون نیز می‌توان آنتی‌بادی‌های مترشحه علیه بافت‌های بدن از جمله RO)SS-A) و La)SS-B) را شناسایی كرد و موارد كاهش تعداد گلبول‌های قرمز خون (كم‌خونی)‌ سطح غیرطبیعی گلوكز خون و نشانه‌های التهاب (میزان سدیمانتاسیون و پروتئین راكتیو C)‌ را مورد بررسی قرار داد.

آزمایش ادرار نیز ممكن است برای بررسی تاثیر سندرم شوگرن بر كلیه‌ها مورد استفاده قرار گیرد. همچنین از آنجا كه احتمال دارد این بیماری باعث التهاب ریه‌ها شود، ممكن است پزشك دستور یك X-Ray از سینه را نیز بدهد.

درمان خاصی برای این سندرم وجود ندارد، اما خشكی چشم می‌تواند توسط اشك مصنوعی و پمادهای نرم‌كننده چشم بهتر شود و در صورتی كه خشكی چشم شدیدتر شود، متخصصان چشم می‌توانند مجرای اشكی چشم را مسدود كنند تا چشم مدت طولانی‌تری توسط اشك مرطوب بماند.

همچنین قطره چشمی سیكلوسپورین (رستایس)‌، از قطره‌های تایید شده‌ای است كه می‌تواند التهاب غدد اشكی را كاهش دهد.

اضافه كردن روغن بذر كتان به رژیم غذایی نیز ممكن است برای خشكی چشم مفید باشد. در این میان بعضی افراد ممكن است نیاز به جراحی داشته باشند. در این جراحی، مجرای اشكی كه اشك چشم را می‌كشد (خشك می‌كند)‌، بسته می‌شود.

به این ترتیب كه درپوش‌های كلاژنی یا سیلیكونی برای بستن موقت مجراها وارد آنها می‌شوند. پوشش‌های كلاژنی در نهایت حل می‌شوند، اما پوشش‌های سیلیكونی در محل می‌مانند تا بیفتند یا از بین بروند. گاهی ممكن است پزشك به جای آنها از لیزر برای بستن دائمی مجرای اشك استفاده كند.

در مورد خشكی دهان می‌توان غدد بزاقی را با داروهای تحریك‌كننده بزاق مانند پیلوكارپین (سالاژن)‌ و سوكویملین تحریك كرد، البته افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی، آسم یا گلوكوم (آب سیاه)‌ باید از مصرف این داروها اجتناب كنند، ضمن این كه استفاده از این داروها ممكن است با درد شكمی، افزایش آب بدن و خارج شدن آن به صورت عرق و ادرار توام باشد.

محصولات دیگر مانند خمیردندان‌، آدامس‌، دهان‌شویه‌ (بیوتن)‌، نئومایسین مایع و... نیز برای درمان خشكی دهان در دسترس هستند.

روغن ویتامین E نیز می‌تواند تا اندازه‌ای مفید باشد. در مورد عفونت‌های دهان و دندان نیز باید برای جلوگیری از عوارض حادتر، هرچه زودتر به آنها رسیدگی شود.

مراقبت دندانی مستمر بسیار حائز اهمیت است، كمپرس‌های گرم و مرطوب‌ می‌توانند برای كمك به تسكین ورم و درد غدد پاروتید، استعمال شوند.

محلول‌های نمكی بینی نیز می‌توانند برای خشكی مجاری بینی مفید باشند. همچنین هیدروكسی كلروكویین (پلاكونیل)‌ برای علائم سندرم شوگرن، بخصوص خستگی و دردهای عضلانی و مفاصل، تاثیر بسزایی دارد. عوارض جدی‌تر این بیماری مانند تورم رگ‌ها، می‌تواند با داروهای بازدارنده سیستم ایمنی مانند كورتیزون (پردنیزون)‌ یا آزایتوپرین (ایموران)‌ یا سیكلوفسفامید (سیتوكزان)‌ بهبود یابد.

همچنین عفونت‌هایی كه می‌تواند سندرم شوگرن را وخیم‌تر كند، با آنتی‌بیوتیك‌ها مرتفع می‌شود. سرطان غدد لنفاوی كه یكی از عوارض نادر این بیماری است، به طور جداگانه مورد درمان قرار می‌گیرد.

درمان‌های خانگی برای مبتلایان به سندرم شوگرن

بسیاری از علائم سندرم شوگرن به اقدامات خود مراقبتی خوب پاسخ می‌دهند.

برای بهبود خشكی چشم‌ها، علاوه بر استفاده از نرم‌كننده‌های چشمی و اشك‌های مصنوعی (بدون نگهدارنده)‌، می‌توانید با افزایش رطوبت داخل خانه و قرار نگرفتن در معرض هوای بادی، فن‌ها و تهویه‌ها و نیز استفاده از عینك‌های ایمنی یا پوشش‌های محافظتی چشم (هنگامی كه خارج از منزل هستید)‌، به حفاظت چشم‌هایتان كمك كنید.

در مورد خشكی دهان، نوشیدن مایعات فراوان بخصوص آب، آدامس‌های بدون قند یا آبنبات‌های سخت و محلول آبلیمو می‌توانند برای تحریك ترشح بزاق مفید باشند.

برای جلوگیری از پوسیدگی‌های دندان، از خوردن شیرینی زیاد بخصوص بین وعده‌ها خودداری كنید و پس از هر وعده غذا، دندان‌ها را مسواك و نخ دندان بزنید.

از درمان‌های خاص فلوراید و دهان‌شویه‌های آنتی‌باكتریال استفاده كنید. همچنین از آنجا كه خشكی پوست نیز در این بیماری یك معضل است، برای حمام كردن از آب داغ استفاده نكنید و در حالی كه هنوز پوست‌تان خیس است از كرم‌های مرطوب‌كننده استفاده كنید و هنگام شستن ظرف‌ها نیز دستكش‌های لاستیكی را مورد استفاده قرار دهید.

گفتنی است سندرم شوگرن هم‌اكنون حوزه تحقیقات فعال ایمونولوژیكی است و بسیاری از درمان‌های جدید، در آینده نزدیك در دسترس خواهد بود.

5 سوالی که درباره لنزها می پرسند

 این هفته به این موضوع پرداخته‌ایم و حتی با چند نفر از استفاده‌کنندگان لنز راجع به مشکلاتشان صحبت کردیم و نظر کارشناس سلامت را جویا شدیم.بی‌شک پس از مطالعه این مطلب به بسیاری از سوالاتتان پاسخ داده می‌شود....

پرسش اول: صبح كه از خواب بیدار شدم، در آینه نگاهی به خودم انداختم. احساس كردم یكی از چشم‌هایم بزرگ‌تر از چشم دیگرم شده؛ زیاد جدی نگرفتم و گفتم حتما بعد از خواب و ورم صورتم چهره‌ام به این شكل درآمده. صورتم را شستم و چند دقیقه بعد دوباره در آینه نگاهی به صورتم انداختم و دیدم موضوع جدی‌تر از آن است كه فكر می‌كردم؛ واقعا یكی از چشم‌هایم بزرگ‌شده بود و حتی یك لكه سفید هم روی چشمم می‌دیدم.

سریع به یكی از مراكز چشم‌پزشكی مراجعه كردم و درباره اینكه چه مدت است لنز استفاده می‌كنم و مشكل چشمی داشته‌ام یا نه و... توضیح دادم. پزشك بعد از معاینه، تشخیص عفونت باكتریایی دادند و استفاده از لنزها را تا مدت زیادی برایم ممنوع كردند اما توضیح دقیقی درباره این عفونت باكتریایی و علت ایجادش و... ندادند، فقط گفتند لنزهایم این عفونت را ایجاد كرده‌است و به نوعی آلوده شده بودند. 

پس از مدتی استفاده‌نكردن از لنزها و مصرف قطره‌های چشمی مختلف، مشكلم برطرف شد اما هنوز نگرانی‌ام درباره چشم‌هایم وجود دارد چون گاهی احساس می‌كنم یكی از چشم‌هایم بزرگ‌تر از دیگری می‌شود. علت چیست؟ بعضی‌ها می‌گویند دچار فشار چشم شده‌ام.

پرسش دوم: دچار سوزش چشم شده بودم، سوزش چشمی كه مدام بیشتر می‌شد. كمی هم در چشم‌هایم احساس خارش داشتم. لنزهایم را از چشم‌هایم بیرون آوردم اما همچنان چشم‌هایم می‌سوخت. فردا صبح وقتی كه عینك زدم و راهی محل كارم شدم، در نورآفتاب نمی‌توانستم چشم‌هایم را باز نگه‌‌دارم زیرا به شدت می‌سوختند.

به چشم‌پزشك همیشگی‌ام مراجعه كردم و تشخیص او زخم‌شدن سطح قرنیه‌چشم بود. مدت زیادی از لنزهایم مصرف نكردم و در آن مدت قطره‌های مختلف استریل چشمی مصرف كردم؛ اما هنوز هم گاهی در نورآفتاب دچار سوزش شدید چشم می‌شوم. چه باید بكنم؟ علت چیست؟ آیا لنزها باعث تشدید این حالت و حساس‌شدن به نور می‌شوند؟

پرسش سوم: مدت زیادی است از لنز استفاده می‌كنم. از طرفی مدام از اطرافیان می‌شنوم كه لنز ضرر دارد به‌خصوص در هوای آلوده تهران. می‌خواهم چشم‌هایم را عمل كنم اما واقعا هنوز تصمیم جدی‌ای برای این كار نگرفته‌ام. از طرفی شنیده‌ام عمل لیزیك كسانی كه مدت زیادی لنز استفاده كرده‌‌اند، نتیجه خوبی ندارد. چه باید بكنم؟

پرسش چهارم: می‌خواهم تا چند ماه دیگر چشم‌هایم را عمل لیزیك كنم و پزشكم تجویز كرده در این مدت عینك به چشم‌هایم بزنم و به هیچ‌وجه از لنز استفاده نكنم اما وقتی عینك می‌زنم، دچار سرگیجه و سردرد می‌شوم. وقتی به چشم‌پزشك مراجعه كردم، گفت شماره عینكم درست است اما به دلیل اینكه مدت زیادی از لنز استفاده كرده‌ام، چشم‌هایم دیگر نمی‌توانند به فاصله كانونی عینك عادت كنند.

پرسش پنجم: مدام چشم‌هایم دچار عفونت‌ می‌شود؛ یعنی حداقل سالی یكبار دچار عفونت چشمی می‌شوم و قی سفید رنگی گوشه چشم‌هایم جمع می‌شود. قطره‌ای كه بیشتر مواقع برای من تجویز می‌شد «نفازولین» بود اما به تازگی شنیده‌ام بدترین قطره چشمی است چون فقط مویرگ‌های چشم را گشاد می‌كند و قرمزی چشم را از بین می‌برد. آیا واقعا این‌طور است؟ اگر واقعیت دارد پس چرا این قطره برای افراد زیادی تجویز می‌شود؟

دكتر ایرج احدزادگان

جراح چشم‌پزشك، فوق تخصص گلوكوم، استاد دانشگاه علوم پزشكی تهران پاسخ می دهند:

قبل از اینكه بخواهم به یك‌یك این مشكلات پاسخ دهم، لازم است نكته‌ای كلی در مورد لنز تذكر بدهم. لنز در واقع چیزی جز یك قطعه پلاستیكی نیست كه بشر آن ساخته تا با كمك آن اشكال‌های موجود در دید را اصلاح كند بنابراین از آنجا كه این عامل خارجی جزء ساختمان طبیعی و خدادادی چشم ما نیست، باید تا می‌توانیم استفاده از آن را محدود كنیم تا این بار اضافی كه روی چشم‌ها قرار می‌گیرد، به آنها صدمه نزند. 

دور و بر ما پر است از عوامل محیطی تحریك‌كننده چشم، از آفتاب گرفته تا هوای آلوده و بخارهای ناشی از موادشیمیایی پس نباید خودمان هم یك عامل محرك را به صورت بار اضافی تحمیل كنیم. چشم‌ها در هوای آلوده كه خشكی هوا بیشتر می‌شود، با پلك زدن‌های مكرر، سعی می‌كنند رطوبت مورد نیاز خود را به دست بیاورند اما وقتی لنز روی سطح چشم باشد، گاهی این كار كافی نیست و چشم‌ها تحریك می‌شوند. لنز بد نیست اما مدت استفاده‌اش باید محدود شود. بهتر است كسی كه هر روز سر كار می‌رود و 8 ساعت لنز در چشمش می‌گذارد، روز تعطیل كه در خانه است، عینك بزند تا هم چشمش یك روز استراحت كند و هم عادت به عینكش از دست نرود.

پاسخ اول: به نظر می‌رسد در رعایت اصول مراقبت از لنز سستی كرده‌اید. رعایت نكردن بهداشت دست‌ها، تمیزنبودن ظرف جای لنز یا آلوده بودن داروی لنز می‌تواند این مشكل را ایجاد كند. بهتر است ظرف لنز كوچكی تهیه كنید تا ماده نگهدارنده زود تمام شود و بیش از 2 یا 3 ماه نماند. ظرف لنز یا داروی آن را نباید درون قفسه‌های مخصوص حمام گذاشت.

چون رطوبت آن این مواد را خراب می‌كند. مشكل هیچ ربطی به فشار چشم ندارد و به نظر همان زخم شدن قرنیه است. زخم قرنیه می‌تواند عفونی یا غیرعفونی باشد كه درمان حالت عفونی سخت‌تر و طولانی‌تر است. خوشبختانه عفونت شما از نوع باكتریایی است چون زخم قارچی جدی‌تر و درمانش سخت‌تر است.

پاسخ دوم: 
شما دچار زخم قرنیه چشم اما از نوع غیرعفونی شده‌اید. خود این خراش‌ها و آسیب‌هایی كه به دلیل استفاده از لنز به سطح چشم وارد می‌شود، حالت فوتوفوبی (ترس از نور) ایجاد می‌كند و باعث آبریزش و قرمزی چشم می‌شود. به هر حال اینها از عوارض استفاده از لنز هستند، مدت استفاده‌تان را محدود كنید.

پاسخ سوم و چهارم: كسانی كه جراحی لیزیك انجام داده‌اند، لازم است حداقل 2 هفته قبل از عمل لنز خود را كنار بگذارند و از عینك استفاده كنند. این یك اصل مهم و ضروری و از لازمه‌های عمل لیزیك است. اگر مدت‌هاست از لنز استفاده می‌كنید، قطعا هنگام استفاده از عینك سردرد می‌گیرید و امكان دارد دیوار و زمین را كج و معوج ببینید. این مشكل از عینك یا چشم شما نیست بلكه به دلیل مشكل تطابق چشم با فاصله كانونی جدید است. به هر حال چاره‌ای جز تحمل این وضعیت نیست. اگر گه‌گاه از عینك استفاده كنید، به این معضل دچار نمی‌شوید.

از کجا بفهمم بینائی فرزندم مشکل دارد؟

آیا فرزندتان خوب می‌بیند؟ نشانه هایی برای والدین

با گذشت ماه ها، بینایی نوزاد ظرافت بیشتری پیدا می‌کند، زیرا بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. هر نشانۀ غیر طبیعی، که در رفتار نوزاد دیده ‌شود، باید شما را به سمت مراجعه به بینایی سنج هدایت کند. 

شما می‌توانید بینایی نوزادتان را با دو تست متفاوت بسنجید: در یکی از این تست ها، یک جسم نورانی را به سمت صورت نوزاد ببرید (اگر چشمانش را باز و بسته کرد، یعنی می‌بیند) و ببینید که آیا او می‌تواند یک شی را که رنگ ها متضاد (سیاه و سفید) دارد دنبال کند یا نه. این دو تست ساده می‌توانند نشان دهندۀ یک نقص در بینایی باشند یا به تشخیص یک بیماری مانند آب مروارید مادرزاد رهنمون شوند. سپس، از 4 ماه به بعد دیگر زمان آن رسیده که نوزادتان را پیش یک بینایی سنج ببرید. 

نشانه های ناهنجاری بینایی: چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر کسی در خانواده تان وجود دارد که دچار مشکل بینایی است.
اگر نوزاد بزرگتر از سه ماه تان هنگامی که چهرۀ افراد آشنا را می‌بیند، نمی‌خندد.
اگر نوزاد چند هفته ای تان نگاهش را به سمت نور برنمی‌گرداند یا به نظر می‌رسد از نگاه کردن به منبع نور خودداری می‌کند.
اگر اشیا را نمی‌گیرد یا آنها را در دهانش نمی‌گذارد.
اگر نگاه ها را دنبال نمی‌کند.
اگر زمانی که شروع به خوب راه رفتن کرد، مدام به اشیا و مبل ها برخورد کند.
اگر از 6 ماهگی به بعد به میزان زیادی چشمش چپ باشد.

چه طور می‌توان مشکلات مختلف بینایی نوزاد را تشخیص داد؟
ضعف بینایی: تسلط بینایی یک چشم که شدت بینایی چشم دیگر را کاهش می‌دهد. هر چند وقت یک بار یک چشم نوزاد را ببندید و بعد از مدتی چمش دیگر را و نتیجۀ آن را مشاهده کنید. اگر احساس می‌‌کنید که با این کار نوزاد خیلی اذیت می‌شود، با یک متخصص در این باره صحبت کنید.

دوربینی چشم: عملاً همۀ نوزادها با چشم های دوربین متولد می‌شوند. این یک تأخیر در تکمیل بینایی است که دید نامناسب از نزدیک را با خود به همراه دارد اما نوزاد دور را خوب می‌بیند، با بزرگ شدن نوزاد این مشکل حل می‌شود. با این حال دقت داشته باشید که نوزادتان چه زمانی به اشیا نگاه می‌کند و به آنها دست می‌زند.

نزدیک بینی: در این حالت نوزاد نزدیک را خوب و دور را بد می‌بیند. اگر او برای دیدن چیزهایی که از او فاصله دارند، چشم هایش را چندین بار باز و بسته می‌کند و تمایل دارد که اسباب بازی هایش را به چشمش خیلی نزدیک کند، حتماً با یک متخصص مشورت کنید.

آستیگماتیسم: این مشکل در نتیجۀ شکل گیری نامناسب قرنیه به وجود می‌آید. یکی از نشانه های گویای آن، ورم ملتحمۀ پرتکرار است.

لوچی: این مشکل که خود را با انحراف ارثی محور یک چشم نسبت به چشم دیگر نشان می‌دهد، ممکن است همگرا یا واگرا باشد. اگر شما مورد لوچی در خانواده تان دارید، با یک متخصص بینایی مشورت کنید. اگر چه این مشکل تا سه ماهگی نوزاد به علت اینکه مغز هنوز نمی‌تواند تصاویر چشم ها را روی هم منطبق کند، تقریباً عادی است، اما در صورت تداوم این عارضه از این سن به بعد باید با پزشک مشورت کنید. زیرا علاوه بر مشکل ظاهری، چشم لوچ بد می‌بیند. اگر بعد ها این مشکل حل نشود، خطر شدید شدن مشکل و طول کشیدن بیشتر دورۀ درمانی وجود دارد.

تکامل بینایی نوزاد طی چند ماه
بعد از تولد: نوزاد می‌بیند اما نه به طور کامل. او نمی‌تواند تطابق دهد و رنگ ها را از هم تشخیص نمی‌دهد، اما این شرایط برای تشخیص چهرۀ شما کفایت می‌کند. او می‌تواند نگاهش را تثبیت کند یا با نگاهش، چیزی را که مقابلش حرکت می‌دهید، دنبال کند. طی هفته های اول، او ممکن است حرکات نامنظم چشم داشته باشد زیرا ماهیچه های چشمی نیروی کامل شان را تا قبل از 6 ماه به دست نمی‌آورند

در 3 ماهگی: به نظر می‌رسد که چشم نوزاد چپ شده است، او گه گاه با یک چشم و گه گاه با چشم دیگر نگاه می‌کند

در 4 ماهگی: او بیشتر و بیشتر تطابق پیدا می‌کند، چشم راست و چشم چپش دیگر جدا از هم کار نمی‌کنند، دید به وسیلۀ هر دو چشم از این زمان، آغاز می‌شود.

در 1 سالگی: شدت بینایی کودک در این سن 4/10e است.

در 18 ماهگی: او می‌تواند چیزهای کوچک را مشاهده کند، اما برای اینکه ظرفیت بینایی او مانند افراد بزرگسال بشود، باید تا 4 الی 5 سالگی صبر کرد.